DisparodeNieve


http://disparodenieve.blogia.com

Temas

Archivos

Enlaces

"¡Ah de la vida!"

Cinematografía

Arte

Amigos irremediables

Música


Se muestran los artículos pertenecientes a Agosto de 2007.

Resumen

01/08/2007

Michelangelo Antonioni se ha ido con Ingmar Bergman

20070801131344-antonionidisparodenieve.jpg

Sólo me queda recordar lo que disfruté con L'Eclisse (1962) o Blowup (1966) y su exquisita estética.

Miércoles, 01 de Agosto de 2007 12:47. Previsualizar. Tema: Cinematografía No hay comentarios. Comentar.

14/08/2007

Endorfinas en el celuloide

20070817123610-vlcsnap-30775.jpg

Disparo de Nieve apenas produce nada, todo se lo queda el cielo estrellado, la copa paliativa, las arenas de los pies y un cierto orvallo madrugador tras las lágrimas de San Lorenzo -o a San Lorenzo-...

De todos modos, de vez en cuando me acuerdo de ti, seas quien seas, seas como seas, estés donde estés, hagas lo que hagas... y comparto un film que también trata sobre esto: ...

 

Hedwig and the Angry Inch (2001), escrita, dirigida e interpretada por John Cameron Mitchell... Una original historia de amor con el aliciente de ser un gran musical pop-rock.

The origing of love:

Martes, 14 de Agosto de 2007 10:52. Previsualizar. Tema: Cinematografía Hay 1 comentario.

15/08/2007

Flirteos estivales

20070815225015-20070815224332-vlcsnap-360215-copia.jpg

Donde los sueños se vuelven sólo sonrisas, un lugar medio escalón más abajo.

Sommarnattens leende (Sonrisas de una noche de verano, 1955), de Ingmar Bergman. El director sueco siempre nos presenta su característico modo de ver la vida, en este caso, una nueva lectura de la obra shakesperiana. Un film para entretenerse en una noche de verano y en el que aparecen tantos elementos del mundo interior de Bergman -amor, muerte, azar, ...-, como notables interpretaciones, pero que, sin embargo, no alcanza a mantener un ritmo estable para el ánimo ni mucho menos para la atención. De todos modos, una obra mediocre de Bergman es una buena película en el canon fílmico.

Miércoles, 15 de Agosto de 2007 22:33. Previsualizar. Tema: Cinematografía No hay comentarios. Comentar.

17/08/2007

Adiós, ríos; adiós, fontes. (Rosalía de Castro)

20070817120053-bandin.jpg
 Adiós, ríos; adiós, fontes;
adiós, regatos pequeños;
adiós, vista d'os meus ollos,
non sei cándo nos veremos.
 Miña terra, miña terra,
terra donde m'eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei.

 Prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiñas d'o meu contento.

Muiño d'os castañares,
noites craras d'o luar,
campaniñas timbradoiras
d'a igrexiña d'o lugar.

 Amoriñas d'as silveiras
que eu lle daba ô meu amor,
camiñiños antr'o millo,
¡adiós para sempr'adiós!

 ¡Adiós, gloria! ¡Adiós, contento!
¡Deixo a casa onde nascín,
deixo a aldea que conoço,
por un mundo que non vin!

 Deixo amigos por extraños,
deixo a veiga pol-o mar;
deixo, en fin, canto ben quero...
¡quén puidera non deixar!

................................................

 Mais son probe, e, malpocado,
a miña terra n'e miña,
qu'hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ô que nasceu desdichado.
 Tèñovos, pois, que deixar,
hortiña, que tanto amei,
forgueiriña d'o meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña d'o cabañar.

 Adiós, adiós, que me vou,
herbiñas d'o camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.

 Adiós, Virxe d'a Asuncion
branca com'un serafín:
lévovos n-o corazón;
pedidelle á Dios por min,
miña Virxe d'a Asunción.

 Xa s'oyen lonxe, moi lonxe,
as campanas d'o pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.

 Xa s'oyen lonxe, máis lonxe...
Cada balad'é un delor;
voume soyo, sin arrimo...
miña terra, ¡adiós!, ¡adiós!

 ¡Adiós tamén, queridiña...
Adiós por sempre quizáis!...
Dígoche este adiós chorando
desd'a veiriña d'o mar.
Non m'olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!, ¡mue lar!
Viernes, 17 de Agosto de 2007 11:54. Previsualizar. Tema: Literatura No hay comentarios. Comentar.

21/08/2007

Eco antitético

20070821165442-disparodenieve.jpg

La lenta máquina del desamor,
los engranajes del reflujo,
los cuerpos que abandonan las almohadas,
las sábanas, los besos,
y de pie ante el espejo interrogándose
cada uno a sí mismo,
ya no mirándose entre ellos,
ya no desnudos para el otro,
ya no te amo,
mi amor.

Julio Cortázar

Martes, 21 de Agosto de 2007 16:46. Previsualizar. Tema: Literatura Hay 2 comentarios.

22/08/2007

Amasando las estrellas

20070822212432-dibujo.jpg

UN POEMA DE AMOR

No sé. Lo ignoro.
Desconozco todo el tiempo que anduve
sin encontrarla nuevamente.
¿Tal vez un siglo? Acaso.
Acaso un poco menos: noventa y nueve años.
¿O un mes? Pudiera ser. En cualquier forma
un tiempo enorme, enorme, enorme.

Al fin como una rosa súbita,
repentina campánula temblando,
la noticia.
Saber de pronto
que iba a verla otra vez, que la tendría
cerca, tangible, real, como en los sueños.

¡Qué trueno sordo
rodándome en las venas,
estallando allá arriba
bajo mi sangre, en una
nocturna tempestad!


¿Y el hallazgo, en seguida? ¿Y la manera
que nadie comprendiera
que ésa es nuestra propia manera?
Un roce apenas, un contacto eléctrico,
un apretón conspirativo, una mirada,
un palpitar del corazón
gritando, aullando con silenciosa voz.

Después
( Ya lo sabéis desde los quince años )
ese aletear de las palabras presas,
palabras de ojos bajos,
penitenciales,
entre testigos enemigos,
todavía
un amor de "lo amo"
de "usted", de "bien quisiera,
pero es imposible..." De "no podemos,
no, piénselo usted mejor...."

Es un amor así,
es un amor de abismo en primavera,
cortés, cordial, feliz, fatal.
La despedida, luego,
genérica,
en el turbión de los amigos.


Verla partir y amarla como nunca;
seguirla con los ojos,
y ya sin ojos seguir viéndola lejos,
allá lejos, y aún seguirla
más lejos todavía,
hecha de noche,
de mordedura, beso, insomnio,
veneno, éxtasis, convulsión,
suspiro, sangre, muerte...

Hecha
de esa sustancia conocida
con que amasamos una estrella.

Nicolás Guillén (Cuba)

Miércoles, 22 de Agosto de 2007 21:20. Previsualizar. Tema: Literatura Hay 1 comentario.

23/08/2007

Esperanza

20070823121029-cadena-perpetua-disparo-de-nieve-blogia.jpgThe Shawshank Redemtion (Cadena Perpetua, 1994), de Frank Darabont.
Jueves, 23 de Agosto de 2007 12:10. Previsualizar. Tema: Cinematografía No hay comentarios. Comentar.

27/08/2007

Je t'aime

20070827025206-paris-je-t-aime-3.jpg

El justo medio de una borrachera madre no se alcanza hasta que uno pierde por completo el control de las ventanas de la nariz y todavía se está a tiempo de no perder todo lo demás, Lorenzo lo sabe, se acerca a la camarera y pide otra copa: él ya ha perdido, lo demás no importa. No ha sido invitado a conversar, tampoco se incita. Años en una burbuja. A veces mueve los labios, se susurra algo y dibuja una sonrisa penitente, la vista perdida. Saca la copa a la noche. Sentado sobre una piedra observa sin ver cómo han ido cambiando las cosas a su alrededor, se palpa las yemas de los dedos y no nota nada, trago a trago se le va yendo su tiempo. Un chico gesticula violentamente mientras habla por teléfono, no se escucha nada: la música. Lorenzo recoge las piernas, abre paso a una pareja de jóvenes que van de la mano, enamorados. Un trago y vista al cielo, piensa: ¿cómo es posible que el estado de ánimo de uno dependa de otra persona? Lorenzo no tiene teléfono, tampoco una mano que se tienda. Cierra los ojos, se imagina una isla… solitaria, llena de plantas y árboles, algunos pájaros de colores y todo el tiempo. Acostarse con todas las estrellas. Una voz le dice que no beba más. La isla. Je t’aime.

 *** 

           

París, je t’aime (2006), de Olivier Assayas, Frédéric Auburtin, Gérard Depardieu, Gurinder Chadha, Sylvain Chomet, Joel Coen, Ethan Coen, Isabel Coixet, Wes Craven, Alfonso Cuarón, Christopher Doyle, Richard LaGravenese, Vincenzo Natali, Alexander Payne, Bruno Podalydès, Walter Salles, Daniela Thomas, Oliver Schmitz, Nobuhiro Suwa, Tom Tykwer, Gus Van Sant.

Film compuesto por dieciocho cortometrajes que giran en torno a sendas historias de amor narradas desde puntos de vista diferentes, aunque el estilo personal es un grado. Destaco, sobre todo, lo trágico-bello de Oliver Schmitz, lo cómico-absurdo de los Coen, lo real-ilusorio de Isabel Coixet y lo dramático-obsesivo de Nobuhiro Suwa. Todo lo demás no pasa de resultar mediocre.

 

Aún así, me quedo con Faubourg Saint-Denis, de Tom Tykwer,  una historia de amor-desamor entre el personaje interpretado por Natalie Portman y un chico ciego.


Lunes, 27 de Agosto de 2007 02:52. Previsualizar. Tema: Cinematografía Hay 1 comentario.